Grenzen

Als ik uit de fitnesszaal kom, kijk ik aan tegen de ruggen van de dienstdoende barjongen en zijn vriend. Ze staan gebogen over een mobiele telefoon en turen naar het schermpje. “Ze heeft twee nachten bij me geslapen. Ik mocht wel aan haar zitten, maar niet…” Ik versta niet wat de barjongen mompelt. “Ja, kút is dat hè?!” zegt de ander met stemverheffing.

Ik loop de trap op naar de kleedkamers en denk na over het wel mogen en niet mogen waar mannen onder lijden. En bewonder de jonge vrouw die zo goed haar grenzen kan aangeven.

Houvast

‘Binnenkort: vertrouwde product in nieuwe verpakking’, lees ik onder het deksel van het kuipje margarine. Het staat met grote letters op een tweede, aluminium deksel, waarop alvast een plaatje van het toekomstige jasje te zien is.

Wat attent, denk ik, om dat zo tijdig aan te kondigen! Je zou toch ernstig de weg kwijt kunnen raken als je in de supermarkt naar je vertrouwde product wilt grijpen en het ineens niet meer kunt vinden, doordat het onherkenbaar vermomd in het schap staat. Het leven is al verwarrend genoeg. Alles waar je houvast aan denkt te hebben, verkruimelt vroeg of laat, lost op of wandelt weg - zo niet het boterkuipje. Laten we dankbaar zijn voor het inlevingsvermogen van de marketingmensen die ons willen behoeden voor de schok van verandering, zoals laatst ook bij Bolletje roggebrood. En zweer eeuwige trouw aan Becel light, het goudgele baken in een turbulente levenszee.