Kerstgedachte

December in mijn nieuwe woonplaats, de Kerstdagen zijn in aantocht. Wanneer ik voor boodschappen naar het stadscentrum fiets, kom ik langs een bord waarop met grote letters staat: ‘IN ZWOLLE IS ALTIJD PLAATS’. Wat een mooie invulling van de Kerstgedachte, denk ik. Nu zijt wellekome, in deze stad wordt iedereen ruimhartig onthaald, ook de vluchteling en de vreemdeling. Hier in Zwolle is wèl plaats in de herberg!
Nieuwsgierig hoe dit unieke gebaar van gastvrijheid precies gestalte krijgt, stap ik af om het bord wat beter te bekijken en ontdek dat de tekst betrekking heeft op parkeervoorzieningen in de binnenstad. Teleurgesteld fiets ik verder. Vrede op aarde en in de mensen een welbehagen blijft helaas nog een droom.

Zonder titel

Ontwaken in verwarring
groei is zekerheid
verliezen, onwetendheid
betreden
de oude vorm
ontvalt je
ruimte groeit

Het dode hout
loopt uit
bloei baant zich een weg
breekt de huid open

Dwaasheid
laaft ons
met haar rozengeur

Marco logt uit

Marco, je gaat ons binnenkort verlaten. Vertel eens wat over je nieuwe baan bij Moneyou.

“Ze wilden daar een dedicated persoon neerzetten, om een significante uitbreiding van hun dekking te realiseren. Ik had al wat in de pijplijn zitten, een paar dingen in het lauwe water gezet. Gezien de lange tijdsas ten opzichte van vorig jaar moest ik snel schakelen.  Dus na input van de front-office en even afstemmen met de back-office dacht ik: Go with the flow. Ik sta als trekker van het hele Marcomgebeuren op de payroll en zal geleidelijk instromen in mijn nieuwe functie.”

Gefeliciteerd! Wat ga je precies doen?

“De insteek is participatie in de beheersorganisatie. Dat betekent de synergie opzoeken, een lijntje leggen naar going concern, zodat er draagvlak ontstaat in een hostile environment. Het is gewoon een kwestie van even aftikken en een kick-off houden. De actie is in de markt gezet en het loopt. We moeten het natuurlijk wel strak houden. In mijn toolkit heb ik dan ook een flowchard zonder typo’s.”

Hoe ga je je in je nieuwe baan als leidinggevende opstellen?

“Een van mijn belangrijkste tools is uiteraard het knijp-piep-systeem. Dat is daar als het goed is al geïmplementeerd. Verder gaan we het POP reboosten. Met elke 2 weken een bilateraaltje zodat we op één lijn zitten. Gewoon op de juiste momenten aaien en meppen. En duiken niet te vergeten. Het pleinvreesprincipe doet de rest. En mochten er dan toch nog problemen ontstaan, dan kan ik ze altijd nog escaleren naar boven toe.”

Hoe gaat dat precies in z’n werk?

“Zie de Agis-paraplufunctie met betrekking tot de Apart-prolongatie. Daarbij kwam ik met het volgende voorstel, dat ik binnen mijn spanningsveld kon rechtvaardigen. Je laat dat toch niet in je mik duwen. Dus ik heb ze gekild, via het releasecollege.”

Ik begrijp dat je een zonnige toekomst tegemoet gaat. Wat is je advies aan de achterblijvers?

“Mijn taskforce is: wees pro-actief, en hou hem scherp. En wat ik als reminder zeker zou willen meenemen: sla de input op in de output.”

Marco, bedankt voor je heldere uiteenzetting. We wensen je veel succes als hoofd Communicatie bij Moneyou.

Grenzen

Als ik uit de fitnesszaal kom, kijk ik aan tegen de ruggen van de dienstdoende barjongen en zijn vriend. Ze staan gebogen over een mobiele telefoon en turen naar het schermpje. “Ze heeft twee nachten bij me geslapen. Ik mocht wel aan haar zitten, maar niet…” Ik versta niet wat de barjongen mompelt. “Ja, kút is dat hè?!” zegt de ander met stemverheffing.

Ik loop de trap op naar de kleedkamers en denk na over het wel mogen en niet mogen waar mannen onder lijden. En bewonder de jonge vrouw die zo goed haar grenzen kan aangeven.

Houvast

‘Binnenkort: vertrouwde product in nieuwe verpakking’, lees ik onder het deksel van het kuipje margarine. Het staat met grote letters op een tweede, aluminium deksel, waarop alvast een plaatje van het toekomstige jasje te zien is.

Wat attent, denk ik, om dat zo tijdig aan te kondigen! Je zou toch ernstig de weg kwijt kunnen raken als je in de supermarkt naar je vertrouwde product wilt grijpen en het ineens niet meer kunt vinden, doordat het onherkenbaar vermomd in het schap staat. Het leven is al verwarrend genoeg. Alles waar je houvast aan denkt te hebben, verkruimelt vroeg of laat, lost op of wandelt weg - zo niet het boterkuipje. Laten we dankbaar zijn voor het inlevingsvermogen van de marketingmensen die ons willen behoeden voor de schok van verandering, zoals laatst ook bij Bolletje roggebrood. En zweer eeuwige trouw aan Becel light, het goudgele baken in een turbulente levenszee.

Ontmoeting op B1

Het is tien over één als ik het Hersencentrum verlaat. Met mijn jas over mijn arm en mijn petje in de hand. Vanuit onze kamer midden in het ziekenhuis kan ik niet goed zien of het buiten regent. Ik ga de klapdeuren door en wil de gang rechtsaf inslaan. Midden op dit kruispunt van gangen zit een vrouw in een rolstoel te wachten, haar gezicht naar me toegewend. Ik wil langs haar lopen, maar als mijn blik de hare kruist, spreekt ze me aan. “Zou u mij even naar de uitgang willen brengen?”
Ik houd mijn pas in. Natuurlijk wil ik dat.
“Zal ik uw jas dan even vasthouden?” stelt ze voor.
Ik leg mijn spullen op haar schoot, waar al van alles ligt. Het is zo’n simpele leenrolstoel van het ziekenhuis.
Ze bedenkt zich. “Of eigenlijk wil ik graag naar het restaurant. Ik heb sinds vanmorgen 8 uur niks gegeten. Ja, draai me maar om.”
Ik pak de handvaten en duw de rolstoel voor me uit. “Dan zult u wel honger hebben,” zeg ik tegen haar achterhoofd.
“Ik voel het nu pas. Ik heb net gehoord dat ik stabiel ben. Ik ben opgelucht. Mijn man ligt hier ook, ik wil nog graag voor hem kunnen zorgen.”
“Dus u hebt goed nieuws gekregen.”
“Ik heb uitzaaiingen, maar het is toch stabiel. Dat ik uitzaaiingen heb, hoorde ik vandaag eigenlijk voor het eerst. In mijn bekken. Ik heb een hormoonkuur gehad, dat houdt het een tijdje stabiel.”
“Dus dat slaat goed aan...”
“Ben u ook patiënt hier, of…?”
“Ik werk hier, als redacteur. Ik werk aan de website.”
“O. Ik ga zo eerst even een broodje eten en dan gelijk weer naar mijn man, die ligt boven. Hij heeft een hersenbloeding gehad. Ik wil snel weer naar hem toe. Ik ben zo blij dat ik stabiel ben. Ik wil zo graag nog een tijdje voor hem zorgen. Hier naar rechts.”
Ik rijd haar naar de toonbank van het restaurant.
“Zo is het goed. Dankjewel.”
Ik loop om de rolstoel heen en glimlach naar haar, blij met de taak die ik zojuist heb mogen vervullen. Ik kijk in haar ogen en zie de blik van iemand die al afscheid heeft genomen. Ik heb die blik eerder gezien. Bij mijn moeder, in de laatste weken van haar leven.

El Niño

El Niño manifesteert zich weer. Hoe dat komt?

‘Als je dat weet, kun je er de Nobelprijs mee winnen’, zegt de meteoroloog.

‘Ik heb wel een idee wat de oorzaak is,’ zegt Andrea.

‘Ik ook. Wat denk jij?’

‘Ik denk dat het door vulkanische uitbarstingen komt in de oceaan. En jij?’

‘Ik denk dat de aarde in de overgang is en dat het opvliegers zijn, warmtegolfjes. Omdat het leven van de aarde veel langzamer gaat en de levenscyclus veel langer is dan die van een mens, komen die warmtegolfjes maar eens in de paar jaar voor. Maar dan heeft het ook een niet te missen impact op de bewoners van deze planeet.’

‘Over projectie gesproken!’

Het is te hopen dat ik het mis heb, want de overgang luidt het einde van de vruchtbaarheid in, en als de aarde niet meer vruchtbaar is, is het met ons gedaan. Maar als ik wél gelijk heb, wil ik graag delen in de Nobelprijs met de natuurwetenschapper die deze hypothese van Van Teeseling van controleerbare onderbouwing gaat voorzien.